Di textualmente: “IBM de Venezuela evaluará, seleccionará y brindará soporte técnico en la implementación de pilotos basados en tecnologías Linux y de estándares abiertos. Adicionalmente, aportará en calidad de préstamo, los equipos, productos y programas que permitirán desarrollar las herramientas necesarias para el diseño y fabricación de productos de software desarrollados con estándares abiertos.”
Como se sabe, en decembro de 2004 o Presidente Chávez asinou o Decreto 3390 para migrar os sistemas do Estado a Software Libre con estándares abertos, unha decisión trascendental e aplaudida a nivel mundial. O Laboratorio Nacional de Software Libre é un organismo dependente do MCT creado para coordinar a micración, o cal terá entre as súas funcións “identificar, evaluar e recomendar as distribucións e demais desenvolvementos en Software Libre baseados en Estándares Abertos”, “evaluar o Software a ser adquirido, ou desenvolvido para o Estado venezolano” e “coordinar o desenvolvemento de aplicacións especializadas para a Administración Pública Nacional”, segundo afirma o Plan Nacional de Migración publicado polo MCT o ano pasado e dispoñible na súa páxina web.
De alí a súa importancia estratéxica, en particular para transnacionais e empresas que desexan manter contratos de software co Estado venezolano. SOLVE denuncia que, no canto de articularse a creación do Laboratorio “mediante a articulación de redes sociais”, como se afirma no mencionado Plan, máis ben estase acudindo a transnacionais con intereses comerciais propios para tomar decisións vitais no Estado venezolano, entre elas a compra e o uso de software. {mospagebreak}
Tamén se denuncia o escaso contacto e concertación que houbo coas diferentes comunidades e grupos de usuarios de software libre existentes no país, que ben poderían axudar dunha forma ou outra na avaliación e selección de software libre con estándares abertos. Outras decisións previas puxeron en alerta á comunidade, entre elas: (1) a recomendación do
MCT para usar unha distribución non libre de Linux (Red Hat); (2) un presunto borrador de decreto que pretendía darlle excepcións e privilexios ás tecnoloxías propietarias Java de Sun Microsystems; (3) as declaracións recentes de Jorge Berrizbeitia, presidente do CNTI, en un programa en Unión Radio onde afirmou que o seu ente continuará as investigacións de tecnoloxías libres e non libres, e (4) o feito de que o software libre nin sequera menciónese entre os diferentes plans e proxectos da Misión Ciencia, tan importante para o país.
O DECRETO 3390
En decembro de 2004 o Presidente Hugo Chávez asinou o Decreto 3.390 para migrar os sistemas do Estado a Software Libre con estándares abertos, decisión que garante que os venezolanos migraremos as aplicacións da Administración Pública a aquelas cuxo código fonte poida coñecerse, estudarse, modificarse, mellorarse e redistribuirse. A consecuencia disto será que os venezolanos poderán usar na Administración Pública só aquel software que permita coñecer como funciona, como se fixo e que nos dea a posibilidade de modificalo para adaptalo ás nosas necesidades, e redistribuirlo a quen tamén o necesiten. Outra das vantaxes estratéxicas do software libre é que garante a soberanía tecnolóxica e a independencia do Estado con respecto a transnacionales e empresas estranxeiras. Aínda no caso de que EEUU decidise bloquear a Venezuela dalgún xeito, o Software Libre garante que o país ten todos os coñecementos e ferramentas para continuar funcionando sen depender de empresas de software estranxeiras.
O SOFTWARE LIBRE
O movemento do Software Libre é impulsado por personalidades como Richard Stallman e a
Free Software Foundation, e abarca tecnoloxías como o sistema operativo GNU/Linux, a suite de aplicacións OpenOffice.org, o navegador Mozilla Firefox, o servidor web Apache e moitos outros. Mellóralas en seguridade e os aforros para o Estado serán considerables, pero máis que iso o Software Libre permite que os venezolanos coñezan o software que utilizan e póidano modificar, fomentando ademais a solidariedade e o altruismo.
O máis importante é que o código fonte (os planos ou a receita) das aplicacións libres pode ser obtido por calquera persoa, quen ademais pode facer a súa propia versión mellorada do software e redistribuila, creando ademais aplicacións máis seguras e robustas que os seus equivalentes propietarios, como Microsoft Windows e Microsoft Office.
A socialización do código fonte convértese así nun alicerce para a eliminación da pobreza e a masificación da informática entre a poboación. Ademais, xera empregos e fomenta o desenvolvemento endóxeno, xa que cooperativas e PYMEs venezolanas poden encargarse do desenvolvemento, mantemento, soporte e instalación de software libre con axuda de comunidades e grupos de usuarios nacionais e internacionais. Esta situación preocupou enormemente a moitas transnacionales, debido ás ameazas que o Software Libre supón para o seu modelo de negocios tradicional, baseado na venda de software sen código fonte, a prohibición de sacar copias e o gardar celosamente o coñecemento dentro da empresa. Isto contrasta co modelo do Software Libre, no que as aplicacións deben redistribuirse libremente xunto ao seu código fonte.
En Venezuela, o Software Libre é de particular interese logo de que, en decembro de 2002 e xaneiro de 2003, un paro político paralizase a PDVSA, a industria petroleira estatal. Moitos dos folguistas utilizaron software propietario controlado a distancia para manter o control da empresa e os seus sistemas automatizados, aínda sen estar nos seus postos de traballo, desatando unha guerra entre hackers que finalmente foi gañada polo goberno venezolano. Desde entón, foi unha preocupación do Estado o manter sistemas de software seguros, fiables e que poidan coñecerse a cabalidad, para evitar “sorpresas” como as que
houbo no paro petroleiro. E o software libre foi unha das respostas.
Fonte: rebelion.org
