Bash é o intérprete de comandos predeterminado na maioría de sistemas GNU/Linux, así coma no sistema MacOS X, e pode instalarse e usarse na maioría de sistemas de tipo UNIX. Como curiosidade, Bash tamén funciona en contornos Windows, grazas aos esforzos do proxecto Cygwin .
Bash é unha evolución do intérprete de comandos clásico de UNIX sh (a Bourne Shell orixinal). É plenamente compatíbel con sh, pero ademais inclúe características propias que a melloran e resultan moi útiles tanto para o uso interactivo como para empregalas dentro de scripts.
Bash (e os intérpretes de comandos en xeral) é unha peza indispensábel dentro dun sistema GNU. Historicamente, eran o único xeito que había para a interacción co ordenador. Ademais, o arranque do sistema depende en grande medida de que un intérprete procese os scripts de inicio.
Nestes últimos anos, o uso dos intérpretes de comandos pode parecer algo anecdótico fronte aos modernos contornos de escritorio como poden ser Gnome ou KDE. Sen embargo, os intérpretes de comandos seguen a resultar indispensábeis para a administración de servidores e para algunhas persoas usuarias, que atoparon nos intérpretes de comandos e nas utilidades de consola un contorno altamente produtivo.
- A instrución “coproc”: Bash 4 permite arrancar un proceso nun segundo plano e a comunicación cos seus fluxos de entrada e saída.
- A instrución “mapfile”. O comando interno “mapfile” , permite converter liñas dun ficheiro directamente en membros dun array.
- Cambios na instrución “case”. Cambios na sintaxe desta instrución permiten un maior control no fluxo de execución.
- Arrays asociativos. Un array asociativo é un array indexado non con base nos números, senón baseándose nunha cadea arbitraria. Bash 4 admite o uso de arrays asociativos.
Podemos atopar nesta ligazón unha ollada xeral ás novidades de Bash 4.0.
